نیروهای آمریکایی تاسیسات فرماندهی سپاه پاسداران ایران را نابود کردند

در دنیای اصطلاحات مالی، دو اصطلاح پرکاربرد "ریسک‌پذیری" و "ریسک‌گریزی" به سطح ریسکی اشاره دارد که سرمایه‌گذاران مایل به پذیرش آن در دوره مورد اشاره هستند. در بازار "ریسک‌پذیر"، سرمایه‌گذاران نسبت به آینده خوش‌بین هستند و تمایل بیشتری به خرید دارایی‌های پرریسک دارند. در بازار "ریسک‌گریز" سرمایه‌گذاران شروع به "بازی ایمن" می‌کنند زیرا نگران آینده هستند و بنابراین دارایی‌های کم‌ریسک‌تری را می‌خرند که مطمئن‌تر بازدهی به همراه دارند، حتی اگر نسبتاً متواضع باشد.

معمولاً در دوره‌های "ریسک‌پذیری"، بازارهای سهام افزایش می‌یابند، اکثر کالاها – به استثنای طلا – نیز ارزش خود را افزایش می‌دهند، زیرا از چشم‌انداز رشد مثبت بهره‌مند می‌شوند. ارزهای کشورهایی که صادرکنندگان عمده کالا هستند به دلیل افزایش تقاضا تقویت می‌شوند و رمز ارزها افزایش می‌یابند. در بازار "ریسک‌گریز"، اوراق قرضه افزایش می‌یابند – به ویژه اوراق قرضه دولتی عمده – طلا درخشش می‌کند و ارزهای امن مانند ین ژاپن، فرانک سوئیس و دلار آمریکا همگی سود می‌برند.

دلار استرالیا (AUD)، دلار کانادا (CAD)، دلار نیوزیلند (NZD) و فارکس جزئی مانند روبل (RUB) و راند آفریقای جنوبی (ZAR)، همگی تمایل به افزایش در بازارهای "ریسک‌پذیر" دارند. این به این دلیل است که اقتصاد این ارزها به شدت به صادرات کالا برای رشد وابسته است و کالاها تمایل به افزایش قیمت در دوره‌های ریسک‌پذیری دارند. این به این دلیل است که سرمایه‌گذاران تقاضای بیشتری برای مواد خام در آینده را به دلیل افزایش فعالیت اقتصادی پیش‌بینی می‌کنند.

ارزهای اصلی که تمایل به افزایش در دوره‌های "ریسک‌گریزی" دارند عبارتند از دلار آمریکا (USD)، ین ژاپن (JPY) و فرانک سوئیس (CHF). دلار آمریکا، زیرا ارز ذخیره جهانی است و به این دلیل که در زمان بحران سرمایه‌گذاران بدهی دولتی ایالات متحده را می‌خرند که امن دیده می‌شود زیرا بزرگترین اقتصاد جهان بعید است نکول کند. ین، از افزایش تقاضا برای اوراق قرضه دولتی ژاپن، زیرا نسبت بالایی توسط سرمایه‌گذاران داخلی نگهداری می‌شود که بعید است آنها را دور بیندازند – حتی در یک بحران. فرانک سوئیس، زیرا قوانین سختگیرانه بانکی سوئیس حفاظت سرمایه بهبود یافته را به سرمایه‌گذاران ارائه می‌دهد.