اعتبار درون زنجیره ای از کارت‌های کریپتو پیشی می‌گیرد با تغییر پرداخت‌ها

کارت‌های کریپتو به عنوان یک لایه راحتی برای خرج کردن دارایی‌های دیجیتال توجه جلب کرده‌اند، اما یک بنیان‌گذار برجسته استدلال می‌کند که آن‌ها یک اینترفیس انتقالی ساخته شده بر روی زیرساخت‌های قدیمی هستند. در دیدگاهی اخیر، ویکرام آرون، بنیان‌گذار مشترک و مدیرعامل Superform، استدلال می‌کند که نوآوری واقعی در اعتبار درون زنجیره‌ای نهفته است - جایی که کاربران می‌توانند در برابر دارایی‌های تولیدی دارای بازده خرج کنند بدون اینکه آن‌ها را بفروشند، و جایی که ریسک به روش‌های عمومی و شفاف مدیریت می‌شود.

تز اصلی آرون ساده است: کارت محصول نیست. ارزش واقعی از یک خط اعتبار کالیبره شده در برابر ترازنامه درون زنجیره‌ای کاربر ناشی می‌شود. با بلوغ زیرساخت کیف پول و قدرتمندتر شدن اعتبار درون زنجیره‌ای، کارت‌های کریپتو در معرض خطر منسوخ شدن به عنوان اتصال اولیه خرج‌کننده به ارزش قرار دارند، جایگزین شده با سیستم‌هایی که کارت را به عنوان یک اینترفیس نازک در بالای اصول وام‌دهی قوی درون زنجیره‌ای در نظر می‌گیرند.

نکات کلیدی

• کارت‌های کریپتو فعلی لیکویید کردن دارایی را برای امکان خرج کردن اجباری می‌کنند، رویدادهای مشمول مالیات و یک انتخاب نادرست بین نقدینگی و مالکیت ایجاد می‌کنند.
• اعتبار درون زنجیره‌ای به کاربران اجازه می‌دهد دارایی‌های دارای بازده را واریز کنند، در برابر آن‌ها وام بگیرند و بدون فروش خرج کنند، بنابراین دارایی‌ها همچنان درآمدزایی می‌کنند در حالی که بدهی با استفاده افزایش می‌یابد.
• دارایی‌های دارای بازده - مانند استیبل کوین‌های خاص و پوزیشن‌های DeFi - می‌توانند بازده‌های قابل توجهی فراهم کنند (تقریباً 5% بازده از بازده‌های مشابه استیکینگ‌، با استراتژی‌های DeFi که حدود 5% تا 12% نوسان دارند).
• وثیقه می‌تواند متنوع و تولیدی باشد، از جمله سهام والت، دلارهای دارای بازده، اوراق خزانه‌داری ایالات متحده و پوزیشن‌های استراتژی، که درآمدزایی مستمر را تا زمانی که لیکوئید شدن لازم باشد، امکان‌پذیر می‌کند.

مشکل کارت‌های کریپتو فعلی

به گفته آرون، کارت‌های کریپتو امروزی بر زیرساخت‌های مالی سنتی تکیه دارند: بانک‌ها کارت‌ها را صادر می‌کنند، Visa یا Mastercard شبکه‌ها را پایه‌گذاری می‌کنند و استانداردهای انطباق منعکس‌کننده امور مالی متعارف هستند. این ترتیب کاربران را به سمت لیکویید کردن کریپتو به فیات برای پوشش خریدهای روزانه سوق می‌دهد که پیش‌فرض نگهداری کریپتو به عنوان مالکیت را تضعیف می‌کند.

از دیدگاه مالیاتی، سازمان درآمد داخلی ایالات متحده تبدیل‌های ارز دیجیتال به فیات را به عنوان واگذاری‌های مشمول مالیات در نظر می‌گیرد. در عمل، این بدان معناست که بسیاری از خریدهای معمول می‌توانند گزارش سود سرمایه را فعال کنند و ارزش را از دارایی‌های تولیدی استخراج کنند به جای اینکه دارایی‌ها را ترکیب کنند. حتی مدل درآمدی برای صادرکنندگان کارت به کارمزدهای انتقال - تقریباً 1% تا 3% در هر تراکنش به علاوه کارمزدهای ثابت - بستگی دارد که توسط اکوسیستم تبادل موجود حفظ می‌شود. به طور خلاصه، معماری زیربنایی به نقدینگی قدیمی و ساختارهای کارمزد متصل باقی می‌ماند که فروش را بر درآمد پاداش می‌دهد.

در حالی که سطح ممکن است غیرمتمرکز به نظر برسد، وابستگی‌ها عمیق هستند. اصطکاک سیستم نه تنها از مالیات و مکانیک خرج ناشی می‌شود بلکه از همسویی انگیزه‌ای که نقدینگی فوری را بر بازده بلندمدت ترجیح می‌دهد. نتیجه یک اینترفیس خرج است که در لحظه قانع‌کننده است اما از نظر ساختاری برای دارندگان دارایی در طول زمان منفی است.

اعتبار درون زنجیره‌ای این مسائل را حل می‌کند

جایگزین پیشنهادی الگو را تغییر می‌دهد. به جای لیکویید کردن دارایی‌ها برای خرج کردن، کاربران دارایی‌های دارای بازده را واریز می‌کنند و به خط اعتبار در برابر آن‌ها دسترسی پیدا می‌کنند. همانطور که کارت استفاده می‌شود، بدهی کاربر افزایش می‌یابد، با این حال دارایی‌های واریز شده همچنان درآمدزایی می‌کنند و هیچ دارایی‌ای فروخته نمی‌شود مگر اینکه بازپرداخت شکست بخورد. در این مدل، "کارت" به عنوان یک سطح مجوز عمل می‌کند، در حالی که محصول واقعی خط اعتبار درون زنجیره‌ای است که توسط قوانین شفاف و قابل برنامه‌ریزی اداره می‌شود.

با اعتبار درون زنجیره‌ای، خرج توسط یک ترازنامه قیمت‌گذاری شده مستمر پشتیبانی می‌شود. هیچ تبدیل اجباری و هیچ مانده بلااستفاده‌ای که بازده بالقوه را تخلیه کند وجود ندارد. استیبل کوین‌های دارای بازده می‌توانند حدود 5% بازده ارائه دهند و پروتکل‌های وام‌دهی و استیکینگ‌ DeFi از نظر تاریخی تقریباً 5% تا 12% بازده بسته به تقاضا و ساختارهای انگیزشی ارائه می‌دهند. این ترتیب قدرت خرید کاربران را دست نخورده نگه می‌دارد در حالی که دارایی‌های آن‌ها همچنان ارزش تولید می‌کنند.

به طور حیاتی، این رویکرد مجموعه وثیقه واجد شرایط را فراتر از معادل‌های نقدی گسترش می‌دهد. سهام والت، دلارهای دارای بازده، توکن‌های پشتیبانی شده توسط خزانه‌داری و پوزیشن‌های استراتژی همگی می‌توانند به عنوان وثیقه عمل کنند و به دارایی‌های تولیدی اجازه می‌دهند برای شمول رقابت کنند. نتیجه یک سیستم است که هدف آن حداکثر کردن استفاده تولیدی از سرمایه است، نه صرفاً تبدیل دارایی‌ها به فیات قابل خرج.

کارت فقط یک اینترفیس است

تحت اعتبار درون زنجیره‌ای، کارت به یکی از بسیاری از رابط‌های ممکن برای دسترسی به اعتبار تبدیل می‌شود. سؤال اساسی از "چه چیزی می‌توانم خرج کنم؟" به "چه چیزی می‌تواند به طور ایمن اعتبار من را تأمین کند؟" تغییر می‌کند. واجد شرایط بودن به قیمت‌گذاری مستمر وثیقه، محدودیت‌های ریسک که درون زنجیره‌ای تعریف و اجرا می‌شوند و قوانین لیکوئید شدن قطعی به جای ارزیابی ریسک‌های مبهم و اختیاری بستگی دارد.

همانطور که آرون اشاره می‌کند، اینترفیس - چه کارت، API یا یکپارچه‌سازی کیف پول - می‌تواند بدون تغییر مکانیزم اعتبار اصلی تکامل یابد. اگر منطق اعتبار درون زنجیره‌ای زندگی کند، کارت‌ها به راحتی‌های اختیاری به جای زیرساخت‌های ضروری تبدیل می‌شوند. همان مجوز در زمان واقعی و بررسی‌های ریسک می‌توانند از طریق رابط‌های قابل برنامه‌ریزی عمل کنند، در حالی که وثیقه تحت کنترل کاربر باقی می‌ماند و همچنان بازده کسب می‌کند.

پوشش اخیر Visa در مورد استفاده از کارت کریپتو - جایی که خرج در یک اکوسیستم رو به رشد افزایش یافت - هم تقاضا و هم اصطکاک را نشان می‌دهد: کاربران راحتی می‌خواهند، اما مدل زیربنایی هنوز به انگیزه‌های مالی سنتی پایبند است. حرکت به سمت اعتبار درون زنجیره‌ای به دنبال هماهنگ کردن انگیزه‌ها با ارزش کاربر است: خرج نباید لیکویید کردن دارایی را اجباری کند و ریسک باید شفاف و توسط جامعه اداره شود نه یک کمیته بسته.

مدیریت ریسک از طریق شفافیت

ریسک و نوسان سؤالات فوری مطرح شده توسط هر طراحی اعتبار درون زنجیره‌ای هستند. اگر وثیقه نوسان داشته باشد، چگونه کاربران می‌توانند از لیکوئید شدن در حین خرید مواد غذایی جلوگیری کنند؟ راه‌حل پیشنهادی محافظه‌کاری مبتنی بر حاکمیت است: نسبت‌های از پیش تعیین شده وام به ارزش که وام‌گیری در برابر وثیقه را محدود می‌کند، همراه با قیمت‌گذاری مستمر برای منعکس کردن ریسک در زمان واقعی. همانطور که وثیقه بازده به دست می‌آورد، حاشیه در برابر لیکوئید شدن می‌تواند به طور خودکار رشد کند و لیکوئید شدن‌های اجباری ناگهانی را کاهش دهد.

برخلاف مدل‌های اعتبار سنتی که ریسک را پشت نرخ‌های قابل تنظیم و شرایط مبهم پنهان می‌کنند، اعتبار درون زنجیره‌ای ریسک را صریح می‌کند. پارامترهای حاکمیت انواع وثیقه قابل قبول، مدل‌های قیمت‌گذاری، تحمل‌های ریسک و محرک‌های لیکوئید شدن را تعیین می‌کنند. این شفافیت به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهد با درک واضحی از نحوه محافظت (یا لیکوئید شدن) دارایی‌های خود تحت سناریوهای استرس شرکت کنند.

در این چارچوب، کارت دیگر محصول مرکزی نیست و به یک نقطه دسترسی کاربرپسند به یک سیستم اعتبار گسترده‌تر و قابل برنامه‌ریزی تبدیل می‌شود. پیامد بلندمدت تغییر از زیرساخت‌های پرداخت بسته به سمت اصول اعتبار قابل تعامل است که می‌تواند از طریق کارت‌ها، کیف پول‌ها یا APIها قابل دسترسی باشد، همه به حاکمیت درون زنجیره‌ای و مدیریت ریسک در زمان واقعی متصل هستند.

همانطور که آرون تأکید می‌کند، کارت‌های کریپتو صرفاً به این دلیل که شکست می‌خورند ناپدید نمی‌شوند؛ آن‌ها محو می‌شوند زیرا اعتبار درون زنجیره‌ای به عنوان یک راه تولیدی‌تر، کارآمدتر و شفاف‌تر برای تبدیل ارزش به قدرت قابل خرج اثبات می‌شود. تکامل - اعتبار بومی کیف پول با کارت‌ها به عنوان رابط‌های اختیاری - به عنوان مسیری به سوی یک اقتصاد درون زنجیره‌ای سیال‌تر و انعطاف‌پذیرتر خوانده می‌شود که در آن خرج نیازی به تسلیم مالکیت زودهنگام ندارد.

نظر توسط: ویکرام آرون، بنیان‌گذار مشترک و مدیرعامل Superform.

گفتگو پیرامون اعتبار درون زنجیره‌ای ادامه دارد. همانطور که کیف پول‌ها قدرتمندتر می‌شوند و اکوسیستم گسترده‌تر با وام‌دهی قابل برنامه‌ریزی آزمایش می‌کند، خوانندگان باید نظاره کنند که چگونه چارچوب‌های حاکمیت بالغ می‌شوند، چگونه انواع وثیقه گسترش می‌یابند و چگونه خرج دنیای واقعی با سیستمی که بازده مستمر و ریسک شفاف را در اولویت قرار می‌دهد سازگار می‌شود.

این مقاله در اصل به عنوان اعتبار درون زنجیره‌ای برای پیشی گرفتن از کارت‌های کریپتو با تغییر پرداخت‌ها در Crypto Breaking News منتشر شد - منبع قابل اعتماد شما برای اخبار کریپتو، اخبار Bitcoin و به‌روزرسانی‌های بلاک چین.