Jaka jest prawdziwa konkurencja w gospodarce AI Agent?

Autor: Han Qin, CEO Jarsy

Przyjaciel zapytał, jaka jest prawdziwa konkurencja w gospodarce agentów AI?

Wielu przyjaciół rzeczywiście podzieliło się swoimi przemyśleniami i przedstawiło doskonałe spostrzeżenia na temat tego, czy agenci AI naprawdę potrzebują kryptowalut.

Ale prawdziwym problemem do omówienia nie jest to, czy agenci AI potrzebują Visa czy kryptowalut, ale czy potrzebują „tradycyjnego systemu kredytowego" czy „algorytmicznego systemu zaufania".

To pytanie dotyka najbardziej fundamentalnego rozwidlenia w przyszłej strukturze finansowej: czy społeczeństwo ludzkie powinno polegać na kredycie wspieranym przez ludzi, czy na zaufaniu gwarantowanym przez matematykę?

Ten temat stał się znaczący dopiero po tym, jak Bitcoin dostarczył matematycznego dowodu zaufania.

Zdefiniujmy najpierw dwa systemy. Istotą systemu kredytowego jest przekonanie, że dany podmiot nie zbankrutuje. To zaufanie pochodzi z reputacji prawnej, statusu regulacyjnego i pośredników. Jego podstawowa struktura łączy ludzi z instytucjami, zasadami i zaufaniem. Typowe przykłady to system bankowy, Visa i Mastercard, rynek papierów wartościowych oraz umowy pożyczkowe.

Jednak algorytmiczne systemy zaufania różnią się. Ich istota polega na tym, że nie trzeba nikomu ufać; zaufanie pochodzi z dowodów matematycznych, kryptografii, podpisów, konsensusu i niezmiennej księgi. Podstawowa struktura to od kodu do matematyki, do automatycznego wykonania i ostatecznie do zaufania. Typowe przykłady to blockchain, inteligentne kontrakty, ZooKeepers i MPC.

Najbardziej fundamentalna różnica między nimi leży na poziomie filozoficznym. Zaufanie w systemie kredytowym pochodzi z instytucji ludzkich, zawodzi z powodu ludzkiej niewypłacalności, jest korygowane przez sądy i ograniczone do państwa. Zaufanie w systemie algorytmicznym pochodzi z twierdzeń matematycznych, zawodzi z powodu luk w kodzie, jest korygowane przez rozwidlenie i ograniczone do sieci. Dlatego zasadniczo system kredytowy równa się zaufaniu do agentów ludzkich, podczas gdy system algorytmiczny równa się zaufaniu do zasad kodu.

Dlaczego więc społeczeństwa ludzkie początkowo polegały wyłącznie na systemach kredytowych? Ponieważ historycznie brakowało technologii dla algorytmicznego zaufania. Osiągnięcie algorytmicznego zaufania wymaga kryptografii klucza publicznego, sieci rozproszonych, algorytmów konsensusu i weryfikowalnych obliczeń — wszystko to pojawiło się dopiero w ostatnich dziesięcioleciach. Dlatego przez tysiąclecia jedynym wykonalnym rozwiązaniem było znalezienie kogoś, komu wszyscy ufali — starszego, króla lub, w czasach nowożytnych, banku centralnego.

Dlaczego era AI zbliża się do algorytmicznego zaufania? Ponieważ AI zmieniła strukturę uczestników transakcji. W przeszłości uczestnicy transakcji byli równi ludziom; teraz są równi agentom AI plus ludziom. Pojawia się wtedy problem: maszyny nie mogą rozumieć reputacji prawnej i relacji społecznych; mogą rozumieć tylko weryfikowalne zasady.

Dlatego natywna gospodarka AI musi skłaniać się ku systemowi zaufania opartemu na algorytmach; w przeciwnym razie maszyny nie mogą płynnie uczestniczyć.

Oczywiście zalety systemu kredytowego nie znikną. Wiele osób błędnie uważa, że kryptowaluty zastąpią system kredytowy, co jest niemożliwe. Dzieje się tak dlatego, że system kredytowy jest naturalnie dostosowany do świata o wysokiej niepewności, takiego jak kapitał wysokiego ryzyka, opieka zdrowotna, wojna i przedsiębiorczość. Tych scenariuszy nie można z góry zdefiniować za pomocą kodu i wymagają one oceny i elastycznego konsensusu, z którymi te algorytmy nie mogą sobie poradzić.

Po drugie, rzeczywiste społeczeństwo wymaga interwencji człowieka w celu korygowania błędów. Oszustwa, błędy i strefy szare są nieuniknione w rzeczywistym świecie, a tylko ludzie mogą je rozstrzygać. Ponadto długoterminowe relacje zaufania nadal wymagają tradycyjnych systemów kredytowych, takich jak fundusze rodzinne, sojusze polityczne i partnerstwa strategiczne. Opierają się one na kapitale relacyjnym, a nie na algorytmach.

Jednak zalety algorytmicznych systemów zaufania rosną wybuchowo. Nie widzimy tego dzisiaj, ponieważ ten punkt przełomowy jeszcze nie nadszedł. W środowiskach handlu wysokiej częstotliwości, ponieważ prędkość maszyny znacznie przewyższa prędkość ludzkiego zaufania, kryptowaluty będą miały przytłaczającą przewagę. Ponadto transakcje transgraniczne są naturalną siłą kryptowalut, ponieważ algorytmy nie mają granic. Oczywiście scenariusze bez zezwolenia, o których rozmawialiśmy, są głównym polem bitwy kryptowalut.

W przyszłości rzeczywisty świat nie przedstawi binarnego wyboru; prawdziwa struktura końcowa będzie niewątpliwie warstwową architekturą zaufania. Górna warstwa to warstwa zarządzania kredytowego, odpowiedzialna za tworzenie zasad, rozwiązywanie sporów i ponoszenie ryzyka; sądy krajowe pozostaną głównymi agentami. Środkowa warstwa to warstwa wykonywania protokołu, odpowiedzialna za automatyczne wykonanie, transfer aktywów i likwidację; blockchain i inteligentne kontrakty będą głównymi agentami. Dolna warstwa to warstwa weryfikacji obliczeniowej, odpowiedzialna za dowody kryptograficzne, integralność danych i algorytmy konsensusu.

Największa konkurencja przyszłości nie będzie między kryptowalutami a bankami, ale raczej o to, kto definiuje standard interfejsu zaufania. Ktokolwiek definiuje standard, kontroluje ekosystem. Historia pokazała, że TCP/IP zdefiniował internet, SWIFT zdefiniował komunikację finansową, a Visa zdefiniowała płatności konsumenckie. Następnym standardem może być programowalny protokół zaufania do definiowania gospodarki agentów AI.

Jeśli system kredytowy jest jak kraj rządzony przez prawo, to algorytmiczne zaufanie jest jak społeczeństwo automatycznych maszyn. Relacja między nimi nie jest relacją zastąpienia, ale raczej prawo określa zasady, a maszyny wykonują te zasady.

Systemy kredytowe rozwiązują problem, komu można ufać, podczas gdy algorytmiczne zaufanie rozwiązuje problem braku potrzeby ufania komukolwiek.