SEC może uczynić raporty kwartalne opcjonalnymi: co tracą inwestorzy

Propozycja z Waszyngtonu może zmienić jeden z podstawowych rytmów amerykańskich rynków: jak często spółki publiczne muszą publikować raporty kwartalne.

SEC podobno przygotowuje propozycję, która uczyniłaby raportowanie kwartalne opcjonalnym, pozwalając firmom składać aktualizacje finansowe dwa razy w roku zamiast czterech. Zwolennicy twierdzą, że obecny system sprzyja myśleniu krótkoterminowemu i zwiększa koszty.

Przeciwnicy ostrzegają, że mniejsza liczba wymaganych kontroli pozostawi inwestorów z bardziej mglitym obrazem rzeczywistości korporacyjnej i znacznie szerszą przepaścią między insiderami a wszystkimi innymi.

To ogromne zaskoczenie ze strony SEC, agencji, którą większość ludzi kojarzy z wymuszaniem na firmach większego ujawniania informacji.

Spółki publiczne obecnie działają w regularnym rytmie raportowania, a inwestorzy wiedzą, że co trzy miesiące zobaczą świeżą, znormalizowaną aktualizację pokazującą, jak radzi sobie firma. Jeśli ten rytm zostanie zakłócony, rynek nadal będzie otrzymywał informacje, choć nie według ustalonego harmonogramu i nie w formacie, który ułatwia porównania między firmami i kwartałami.

Co robi obecny system i co może zniknąć

Ujawnianie informacji przez amerykańskie spółki publiczne dzieli się na trzy kategorie.

Po pierwsze, jest raport roczny: długie, kompleksowe zgłoszenie obejmujące działalność, ryzyko i zbadane sprawozdania finansowe. Po drugie, są raporty kwartalne, regularne aktualizacje pośrednie, które dają inwestorom niezbadane sprawozdania finansowe i wyjaśnienia kierownictwa dotyczące zmian w firmie. Po trzecie, są ujawnienia związane z wydarzeniami. Jeśli firma podpisze ważną umowę, straci audytora, dokona dużego przejęcia lub przejdzie przez inne istotne wydarzenie, musi poinformować rynek przez oddzielne zgłoszenie.

Ta struktura daje inwestorom przyjemny, przewidywalny rytm.

Najlepszym sposobem na zrozumienie skutków tej propozycji jest skupienie się na tym, co zostaje, a co się zmniejsza.

Raportowanie roczne i związane z wydarzeniami nadal istniałoby, a jedyną rzeczą, która zostałaby usunięta, są znormalizowane, zaplanowane informacje kwartalne między raportami rocznymi.

Jeśli ten wymóg stanie się opcjonalny, niektóre firmy mogą nadal raportować co kwartał, ponieważ oczekują tego ich inwestorzy. Inne mogą zdecydować, że dwa razy w roku wystarczy. Rynek nadal będzie o nich słyszał, choć rytm się poluzuje, a liczba punktów kontrolnych porównawczych między różnymi firmami zmniejszy się.

W obecnym układzie firma, która miała trudną wiosnę, musi skonfrontować się z inwestorami z formalną aktualizacją kilka miesięcy później. W systemie półrocznym ta sama firma mogłaby mieć więcej przestrzeni, zanim będzie musiała dostarczyć znormalizowaną migawkę.

Największym problemem nie jest więc brak informacji, ale dłuższy okres między obowiązkowymi ujawnieniami.

Dlaczego zwolennicy tego chcą i dlaczego krytycy nie

Zwolennicy tego pomysłu przedstawiają poważny argument. Ich sprawa zaczyna się od przekonania, że raportowanie kwartalne popycha menedżerów w kierunku kolejnego celu kwartalnego zamiast następnego pięcioletniego planu.

Wierzą, że rynek stał się zbyt obsesyjny na punkcie liczb krótkoterminowych. Menedżerowie zarządzają w ujęciu kwartalnym, inwestorzy reagują na niewielkie przekroczenia i niedociągnięcia, a firmy poświęcają czas i pieniądze na przygotowywanie raportów, które mogą zachęcać do defensywnego podejmowania decyzji, a nie długoterminowych inwestycji.

Lżejsze wymagania dotyczące raportowania, twierdzą zwolennicy, mogłyby zmniejszyć koszty zgodności, złagodzić presję na zespoły zarządzające i uczynić rynki publiczne bardziej atrakcyjnymi w czasie, gdy wiele firm woli pozostać prywatnych dłużej.

Istnieje również międzynarodowa przesłanka tej zmiany. Europa i Wielka Brytania odeszły od obowiązkowego raportowania kwartalnego przed laty, a Kanada debatuje nad podobnymi reformami. Zwolennicy wskazywali na te przykłady i argumentowali, że mniej sztywne ujawnienia kwartalne nie zepsowały żadnego z tych rynków.

Ale krytycy widzą ten kompromis zupełnie inaczej.

Ich sprawa zaczyna się od prostego punktu: dobrowolne ujawnienie nie jest tym samym co wymagane ujawnienie. Firma wybierająca, czym się dzielić i kiedy się tym dzielić, nie daje zwykłym inwestorom takiej samej ochrony jak zasada, która zmusza wszystkich do tego samego harmonogramu.

Przy mniejszej liczbie obowiązkowych zgłoszeń inwestorzy otrzymają mniej wyraźnych punktów kontrolnych, a złe wiadomości będą miały więcej przestrzeni na gromadzenie się między oficjalnymi aktualizacjami. Duże instytucje i dobrze powiązani profesjonaliści mogą być lepiej usytuowani, by zebrać informacje o tym, co się dzieje, dzięki dostępowi do kierownictwa, kontaktom branżowym i alternatywnym danym, podczas gdy inwestorzy detaliczni czekają na kolejne wymagane zgłoszenie. A kiedy liczby w końcu nadejdą, reakcja może być znacznie bardziej zmienna niż po raporcie kwartalnym, po prostu dlatego, że w przerwie zgromadziło się więcej niepewności.

Zwolennicy widzą ulgę od presji krótkoterminowej, a krytycy widzą mniejszą przejrzystość, słabszą porównywalność i szerszą przepaść informacyjną między insiderami a wszystkimi innymi.

Dlaczego inwestorzy detaliczni powinni dbać o raporty kwartalne?

Skutki tej propozycji nie ograniczają się do firm i dotrą do każdego, kto posiada fundusz indeksowy, emeryturę, 401(k), ETF lub konto maklerskie.

Podczas gdy większość inwestorów nigdy nie otwiera zgłoszeń kwartalnych, nadal czerpią korzyści z życia na rynku, gdzie spółki publiczne wiedzą, że muszą wrócić z nowym zestawem liczb i wyjaśnień co trzy miesiące.

Ta rutyna tworzy zaufanie, dyscyplinuje zespoły zarządzające i daje wszystkim, od analityków i regulatorów po inwestorów, wspólny zestaw punktów kontrolnych. Nawet ludzie, którzy nigdy nie czytają dokumentów samodzielnie, korzystają z faktu, że inne osoby mogą i czytają je według przewidywalnego harmonogramu.

Dlatego ta zgłoszona propozycja wpisuje się w szerszy nastrój w Waszyngtonie przyjazny emitentom.

Jest to odzwierciedlenie klimatu regulacyjnego bardziej sympatyzującego z ograniczaniem obciążeń firm i bardziej skłonnego do pytania, czy ochrona inwestorów zbudowana wokół regularnego ujawniania informacji jest zbyt wymagająca.

USA nie byłyby same, gdyby poszły w tym kierunku. Inne rozwinięte rynki już złagodziły podobne zasady. Mimo to nie rozstrzyga to kwestii dla amerykańskich inwestorów. Rynek może nadal funkcjonować przy mniejszej liczbie oficjalnych kontroli. Ale bardziej palącym pytaniem jest, jaki rodzaj rynku to tworzy i kto ponosi koszt dodatkowej niepewności.

Ta propozycja jest znacznie większa niż rewizja zasad składania zgłoszeń, ponieważ nie chodzi naprawdę o dokumentację. Chodzi o to, czy spółki publiczne powinny nadal pokazywać swoją pracę według ustalonego harmonogramu i czy zwykli inwestorzy mogą nadal ufać rynkowi, który prosi ich o zaakceptowanie mniejszej obowiązkowej widoczności korporacyjnej Ameryki.